Urodził się 14.02.1898 roku w Słupcy jako syn Wincentego oraz Franciszki z domu Kudeła. Miał troje rodzeństwa: siostry Janinę, Władysławę i Bronisławę oraz brata Antoniego.
W latach 1905-1913 uczęszczał do szkoły powszechnej w Słupcy. Po jej ukończeniu został posłany przez ojca na praktykę w zawodzie szewsko-cholewkarskim. Tego fachu uczył się do roku 1916.
W 1917 r. wstąpił do słupeckiego oddziału Polskiej Organizacji Wojskowej, gdzie przyjął pseudonim „Żurkowski”. W okresie międzywojennym był członkiem zarządu POW w Zagórowie.
W 1918 roku wspomagał powstańców w powiecie gnieźnieńskim, dokładnie w Witkowie, gdzie udał się wraz z kolegami. Jego udział w Powstaniu Wielkopolskim został poświadczony pismem nr 1503/CWS z dnia 09.10.1970r. przez Centralne Archiwum Wojskowe. Brał również udział w wojnie polsko-bolszewickiej.
Odbywał służbę wojskową do dnia 25.05.1921, kiedy to został przeniesiony do rezerwy. Po zakończeniu służby wojskowej w jego życiorysie pojawia się epizod pracy w policji w Ukrainie. W 1921 roku wrócił do w rodzinne strony, na swoje miejsce zamieszkania wybrał miasteczko Zagórów, gdzie zaczął prowadzić własny warsztat szewski.
W 1921 roku zawarł również związek małżeński z Marią Budzińską, która jednak po kilku latach zmarła nie doczekując potomstwa.
W 1937 roku jako komisarz spisowy brał udział w spisie powszechnym. W latach 1938-1939 podjął zatrudnienie w Składnicy Mundurowej Nr 3 w Poznaniu jako brakarz.
Okres okupacji nie był dla niego łatwy. Już 9 lipca 1940 roku został wywieziony do Niemiec na roboty przymusowe. Do lipca 1946 roku przebywał w Heilorum, gdzie prowadził orkiestrę dętą, wykazując się dużymi umiejętnościami muzycznymi.
W 1946 roku rozpoczął karierę polityczną wstępując do PPS, dwa lata później zasilił szeregi PZPR pełniąc w niej obowiązki I sekretarza POP (do 1.05.1965). Ponadto pełnił funkcję ławnika Sądu Powiatowego w Koninie od 1948 r., a od 1966 r. kuratora sądowego.
Krótko o wojnie, 22.08.1946 roku powrócił do Zagórowa, gdzie pracował w Zarządzie Miejskim ( Z-ca przewodniczącego Prezydium MRN ). Był opiekunem ludzi ubogich i potrzebujących pomocy.
W grudniu 1953 poślubił Zagórowiankę Barbarę Marię Król. Postanowił również adoptować syna żony – Józefa .
Na emeryturę przeszedł 01.05.1965 r., zmarł 06.08.1973. Pochowano go na cmentarzu w Zagórowie. Pośmiertnie w 1974 roku nadano mu stopień podporucznika za udział w Powstaniu Wielkopolskim. Został również odznaczony Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym oraz Medalem Niepodległości (1936).
Paweł Burdziński