Życiorys porucznika Stanisława Kinowskiego mógłby stać się gotowym scenariuszem filmu wojennego. Walczył nad Bzurą, uciekł z posterunku gestapo, ukrywał się w grobowcu, przeszedł przez Auschwitz i Ravensbrück, poddawano go eksperymentom pseudomedycznym, a mimo to przeżył. Totalitaryzmy XX wieku nie zdołały złamać człowieka, który do końca pozostał wierny swoim wartościom.
Przez blisko sześćdziesiąt lat należała do najbardziej charakterystycznych budowli Zagórowa. Wzniesiona w 1881 roku z inicjatywy Ajzyka Nelkena (ówczesnego własciciela miasta) oraz Abrama Joachimkiewicza, była nie tylko miejscem modlitwy. Stanowiła centrum życia religijnego, społecznego i kulturalnego miejscowej gminy żydowskiej – społeczności, która przez półtora stulecia współtworzyła historię miasta.
Będzie to opowieść o jednym z najbardziej dramatycznych rozdziałów zagórowskiej historii w 20. wieku. O tym, jak młodzieńczy, ideologiczny poryw z listopada 1918 roku się pierwszym rozdziałem tragedii, której konsekwencje położyły się długim cieniem na losach kilku zagórowskich rodzin. Będzie to opowieść o tzw. “Akcji Barka” i jej reperkusjach... Chciałabym podzielić tę historię na dwie części i opublikować osobno. Pierwsza część to relacja z wydarzeń z 1918 roku w oparciu o dostępne źródła. W drugiej - opowiem o tragedii z 1939 roku.