Wiosną 1861 roku ks. Wadowski stanął przed najtrudniejszą decyzją swojej wieloletniej posługi. Spór, który początkowo wydawał się jedynie wewnętrznym konfliktem w diecezji, szybko urósł do rangi jednego z najgłośniejszych wydarzeń kościelnych w tej części Królestwa Polskiego. W centrum tych wydarzeń znalazł się właśnie Zagórów
Kiedy ks. Wadowski obejmował parafię, Zagórów pozostawał spokojnym miasteczkiem pogranicza Wielkopolski i Królestwa Polskiego. Gdy umierał w 1871 roku, jego mieszkańcy mieli już za sobą doświadczenie Wiosny Ludów, manifestacji patriotycznych, powstania styczniowego i represji popowstaniowych. Przez wszystkie te wydarzenia przewija się postać jednego człowieka – proboszcza, który przez niemal pięćdziesiąt lat pozostawał świadkiem i uczestnikiem lokalnej historii.
Przez blisko sześćdziesiąt lat należała do najbardziej charakterystycznych budowli Zagórowa. Wzniesiona w 1881 roku z inicjatywy Ajzyka Nelkena (ówczesnego własciciela miasta) oraz Abrama Joachimkiewicza, była nie tylko miejscem modlitwy. Stanowiła centrum życia religijnego, społecznego i kulturalnego miejscowej gminy żydowskiej – społeczności, która przez półtora stulecia współtworzyła historię miasta.